Όση σχέση είχε το βατραχοπέδιλο με το δρόμο προς το Πάπιγκο – όπου και εντοπίστηκε από ανυποψίαστους οδηγούς, εκείνο το σούρουπο του Ιουνίου – τόση σχέση είχα κι εγώ με τη Δρακόλιμνη. Απλώς βουτήξαμε. Εκείνο από το ανοιχτό πορτμπαγκάζ στην άσφαλτο, εγώ από την καταπράσινη όχθη στο θολό από την άμμο νερό της λίμνης. Ούτε εκείνο το πάτησε διερχόμενο αυτοκίνητο, ούτε εμένα με δάγκωσε διερχόμενο νερόφιδο. Κι έτσι επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς στο φυσικό μας περιβάλλον, την παραλία των Αμμολόφων.
Περιγραφή διαδρομής (περίπου…): Τέσσερεις ώρες ανάβασης από το μονοπάτι που ξεκινάει από το Μικρό Πάπιγκο και οδηγεί στο καταφύγιο. Οι κανονικοί ορειβάτες έφυγαν για ν’ ανέβουν στην Αστράκα. Οι υπόλοιποι επιδοθήκαμε στην προσφιλή μας δραστηριότητα: Φαγητό, τσίπουρο και ανάπτυξη φλεγόντων ζητημάτων, μη «ορειβατικού» ενδιαφέροντος. Νωρίς το απόγευμα, βόλτα στη Δρακόλιμνη.
Όπου και να κοιτούσα, πράσινο και ησυχία, που τη διέκοπτε μόνο η ηχώ των φωνών μας. Και ξαφνικά προβάλλει η Λίμνη. Δεν έχω πάει στη Σκωτία (το ‘χω στο πρόγραμμα όμως), αλλά σκέφτηκα μεγαλόφωνα «πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι;» Δεν διαφώνησε κανείς.
Έχει περάσει καιρός από την εκδρομή εκείνη - είναι πλέον Νοέμβριος - και προσπαθώ να θυμηθώ λεπτομέρειες για να σας περιγράψω, έτσι ώστε να είναι πλήρες το άρθρο μου. Μάταια.
Κάθε φορά που σκέφτομαι: