Super User

Super User

Αν αυτοί που είχαν την τύχη να ανηφορίσουν στο Παγγαίο, από όλα τα μονοπάτια του διάλεγαν το ωραιότερο, το μονοπάτι της Εικοσιφοίνισσας είναι αυτό που θα συγκέντρωνε τις περισσότερες προτιμήσεις, παρόλο που είναι το λιγότερο σύντομο. Μια υπέροχη διαδρομή, μαγευτική σ' όλη της τη διάρκεια, με ιστορικά σημεία αναφοράς, εξαιρετικής ομορφιάς απόψεις τοπίων και χρωμάτων

Η διαδρομή της Νικήσιανης δημιουργήθηκε σαν εναλλακτική λύση στο μονοπάτι της Αυλής, από τον εκπαιδευτή ορειβασίας Αλέξανδρο Τσιλογεώργη. Σε αντίθεση όμως με το μονοπάτι της Αυλής, αυτό της Νικήσιανης έμεινε απείραχτο από την ανθρώπινη παρουσία για πολλά χρόνια.

Πρόκειται για το μονοπάτι που διασχίζει τις κορυφογραμμές του Παγγαίου. Η διαδρομή αυτή μαζί με τις άλλες πέντε που αναφέρουμε, ολοκληρώνει και συμπληρώνει την εικόνα του βουνού. Καθώς όμως βαδίζει εξ ολοκλήρου σε υψόμετρο που δεν επιτρέπει την ύπαρξη δασών, είναι προτιμότερο να μην επιλέγεται τις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες, όπου οι ήλιος θα ταλαιπωρήσει τους πεζοπόρους.

Είναι η πιο σύντομη και εύκολη διαδρομή. Ενδείκνυται για μονοήμερη ανάβαση, αφού ακόμα και η διάρκεια των μικρών χειμωνιάτικων ημερών επαρκεί για να φτάσει ο ορειβάτης στις κορυφές του Παγγαίου και να επιστρέψει  πριν τον βρει η νύχτα. Μόνο που στην περίπτωση χειμερινής ανάβασης κρίνεται απαραίτητος ο άριστος ατομικός εξοπλισμός,

Το μονοπάτι της Μεσορόπης έχει αυτό που λείπει από τα υπόλοιπα:  άφθονα νερά. Διαμορφωμένο το 2006 από το δασαρχείο Καβάλας, επιτρέπει την πρόσβαση σε μέρη σπάνιας ομορφιάς με  μικρούς καταρράχτες και  λίμνες, διαθέτει παγκάκια και κιόσκια στα σημεία ξεκούρασης, προστατευτικούς φράκτες, ξύλινα γεφυράκια και πέτρινα σκαλοπάτια σε μέρη που ήταν κακοτράχαλα και γλιστερά.

Το μονοπάτι "Μαύρα νερά" όπως το ονομάζουν οι κάτοικοι της Νικήσιανης είναι μια εύκολη διαδρομή που δεν οδηγεί σε κάποια ψηλή κορυφή, άλλα συνδέει το χωριό Νικήσιανη με τις δασικές εγκαταστάσεις (λυόμενα)  που έχει κατασκευάσει το Δασαρχείο Καβάλας και βρίσκονται πάνω στον κεντρικό δασικό δρόμο του Παγγαίου.

1993-2003. «…πόσα πράγματα ορίσαμε να φυλάγουμε παντοτινά στην ζωή μας;»

ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΧΘΟΝΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ

1999. «η γη είναι που γεννάει τη ζωή»

ΟΙ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥ ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΑΞΙΩΤΗ

1998. « Ένας χώρος μνήμης και λατρείας της φύσης».

Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑ ΧΑΡΠΑΝΤΙΔΗ.

1944. «Ναι, το Παγγαίο είναι υπέροχο βουνό.»

Ο ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΒΑΛΙΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΕΠΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΛΑΣΜΟ ΟΜΟΡΦΙΑ.